Madrasa w obecnym kształcie została założona pod koniec XVI wieku przez sułtana Ahmada al-Mansura z dynastii Saadydów, choć szkoła religijna istniała w tym miejscu już wcześniej. W szczytowym okresie uczelnia ta przyjmowała nawet 900 studentów, dzięki czemu zyskała miano największej islamskiej uczelni w Afryce Północnej w tamtych czasach.
Studenci z całego regionu przyjeżdżali do Marrakeszu, żeby studiować teologię, prawo i inne dziedziny nauki. Mieszkali w skromnych pokojach w akademiku, rozmieszczonych wokół centralnego dziedzińca, tworząc w ten sposób samowystarczalną społeczność akademicką w obrębie medyny.
Z biegiem czasu rola madrasy jako placówki edukacyjnej zmalała, aż w końcu ją zamknięto. W XX wieku dzięki szeroko zakrojonym pracom konserwatorskim udało się starannie zachować jego misterne mozaiki zellige, rzeźbione elementy z drewna cedrowego oraz dekoracje sztukatorskie. Po ponownym otwarciu jako pomnik jest teraz uważany za jeden z najpiękniejszych zachowanych przykładów architektury saadyjskiej w Maroku i nadal stanowi istotną część dziedzictwa kulturowego Marrakeszu.
